عشق من

       عشق من ناز نکن بغضمو پایان می گیره

یک روزی دست زمونه تو رو از من می گیره

وقتی تنها با تو بودن واسه من زندگی

تو رو ندیدن تو را خواستن را کی از من می گیره

عشق من قلب این عاشق با تو آرام می گیره

همه ناله های من از اون نگاهت دوری

تو را دیدن تو را خواستن تو را هر جا می بینم

بی تو وعشق تو من همیشه تنها می مونم

عشق من عاشقتم تکرار هر شبابت

همه حرفهام به خدا از عشقو از صداقت

با تو بودن توی دنیا واسه من نهایت

عشق من بی کسی وشب با تو پایان می گیره

همه رگهام از حرارت نگاهت خون می گیره

با تو بودن توی دنیا واسه من نهایت

تو گمان کردی بری خاطراتت هم می میره

روزهای رفته برام رنگ سیاهی می گیره

اگه صد بهارو پاییز واسه تو گریه کنکم

نمی تونم که تو رو همیشه از یاد ببرم

من همون عاشقتم تا که چشام بارونی

همه ناله های من از اون نگاهت دوری

تو رو دیدن توی دنیا واسه من نهایت

عشق من بی کسی وشب با تو پایان می گیره

همه رگهام از حرارت نگاهت خون می گیره

با تو بودن توی دنیا واسه من نهایت

عشق من ناز نکن بغضمو پایان می گیره

كــــوچــــه

در نهانخانه‏ء جانم گل ياد تو درخشيد

«از اين عشق حذر كن

تا فراموش كني ، چندي از اين شهر سفر كن»

«حذر از عشق؟ ندانم

باز گفتم كه: تو صيّادي و من آهوي دشتم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم...»

ارغوان

ارغوان! شاخه همخون جدا مانده من
آسمان تو چه رنگ است امروز؟
آفتابي است هوا؟
يا گرفته است هنوز؟

من درين گوشه كه از دنيا بيرون است،
آسماني به سرم نيست،
از بهاران خبرم نيست،
آن چه مي بينم ديوار است.
آه، اين سخت سياه
آن چنان نزديك است
كه چو بر مي كشم از سينه نفس
نفسم را بر مي گرداند.

ره چنان بسته كه پرواز نگه
در همين يك قدمي مي‌ماند.

كورسويي ز چراغي رنجور
قصه پرداز شب ظلماني است.

نفسم مي گيرد
كه هوا هم اين جا زنداني است.
هرچه با من اين جاست
رنگ رخ باخته است
آفتابي هرگز
گوشه چشمي هم
بر فراموشي اين دخمه نينداخته است.

اندر اين گوشه خاموش فراموش شده،
كز دم سردش هر شمعي خاموش شده،
ياد رنگيني در خاطر من
گريه مي انگيزد

ارغوانم آنجاست
ارغوانم تنهاست
ارغوانم دارد مي گريد
چون دل من كه چنين خون آلود
هر دم از ديده فرو مي ريزد.

ارغوان !
اين چه رازي است كه هر بار بهار
با عزاي دل ما مي آيد
كه زمين هر سال از خون پرستوها رنگين است
واين چنين بر جگر سوختگان
داغ بر داغ می افزايد

ارغوان!
پنجه خونين زمين!
دامن صبح بگير
وز سواران خرامنده خورشيد بپرس
كي براين دره غم مي‌گذرند؟

ارغوان !
خوشه ی خون!
بامدادان كه كبوترها
بر لب پنجره باز سحر غلغه می آغازند،
جام گلرنگ مرا
بر سر دست بگير،
به تماشاگه پرواز ببر.

آه ! بشتاب كه هم پروازان
نگران غم هم پروازند.

ارغوان !
بيرق گلگون بهار !
تو بر افراشته باش
شعر خونبار مني
ياد رنگين رفيقانم را
بر زبان داشته باش.

تو بخوان نغمه ناخوانده من

ارغوان!
شاخه همخون جدا مانده من!

هوشنگ ابتهاج

امشب شب تولد توست !

  شبی که ستاره ایی به آسمان زندگیت افزوده می شود ،

 ستاره ایی که می تواند همانند نقطه عطفی در زندگیت بدرخشد و نورانی تر

 از تمامی ستارگان شود .

  امشب شب تولد توست عبدی با با جونم ،

  کاش میتوانستم آسمان شهر را به افتخارت ستاره باران کنم ،

  کاش می توانستم ماه را میهمان امشبت کنم ،

  کاش می توانستم بر سر راهت دریایی از گل نشانم ، هوایت را پر از بوی

 عشق کنم !

  کاش میشد دستانت را بگیرم و با هم به سوی زیبایها پرواز کنیم .

  کاش میشد امشب ، فقط امشب در کنارم بودی و در کنارت بودم تا هر چه

 خوبی است نثارت کنم ،

  هر چه عشق است به پایت بریزم ،

  امشب تولد توست !

  هدیه ات تمامی ستاره های آسمان ،

  تمامی گلهای روی زمین ،

  آواز هر چه پرنده خوش صداست ،

  تمامی قلبم ،

  همه زوایای روحم و سراپای جان و تنم ،

  شب تولد توست ، ستاره ها را تک تک ، به عشق تو شمردم .

تولدت مبارک !

با سلام خدمت شما خوانندگان محترم

پیشاپیش سال ۱۳۸۸ را به شما خوبان تبریک می گم ودر پناه حق سال خوبی برایتان آرزومندم بهاری باشید

این مطلبی که الان برایتان می گذارم پدر دوست داشتینیم و عزیز تر از جانم برایم نوشته است و الان که ۲ روز دیگه تا عید داریم من در وبلاگ می گذارم

به نام دوستدار زیباییها

پگاه عزیزم

تحول سال جدید انشا الله برای تو مظهر عشق و امید به راه جدید و

افق زیبا به زندگی باشد امیدوارم که سال ۱۳۸۴

در پناه خداوند موفق و پیروز باشی

پدرت عبدی

۸۳/۳۰/۱۲ 

یکشنبه ساعت ۱۵/۱۵

امضا زیبای بابا عبدی قشنگم

یاد داشت های مادرم

روزی که می رفتی پرستوها همه غم  گین بودند وقاصد کها دیگر شوق پرواز نداشتند

کلام سرد خداحافظی تو خبر از فاصله های دور می داد

اکنون از سفر تو ماهها وسالها می گذرد کاش آن روزها قدر لحظه هایمان را می دانستیم

کاش باور می کردیم این روزهای شاد هرگز بر نمی گردد ومن وتو در عبور سالها یکدیگر راگم می کنیم

دلم برای خودم می سوزد تنهایی مرا تا حالا هیچ کریستف کلمبی کشف نکرده است

با تو هستم با تو که مرا هیچ یادت نیست امروز بی توام اما هیچ گاه بدون یادت نبوده ام

تو میان بودن ویادت " یادت را برایم گذاشتی وبودنت را برایم افسانه کردی

دعا کن دوباره زمستان شود ومن روی برفها اسم تو  را بنویسم

1/4/87

یادش بخیر لحظه های با تو بودن

یادش بخیر لحظه های شیرین زندگی باتو

یادش بخیر دیدن چشم های درخشان تو

یادش بخیر دیدن چهره خندان تو

یادش بخیر لحظه زندگی با تو

یادش بخیر خنده هات

پگاه

یادش بخیر هر هفته جمعه صبح ها با هم دیگه می رفتیم چپقلی

رفتن به چپقلی به هر دو نفرمان خوش می گذشت چقدر شاداب می شودیم

خوانندگان محترم وبلاگ اینو بدوین که پدرمن یک مرد بود به معنی واقعی یک مرد نمونه یک مرد ایده آل

شخصیت پدر من خیلی محترم و عزیز بود چه در محیط کار چه در منزل یک آدم شادی بود که همه از  

بودن با او لذت می بردند

خاطرات من با پدرم یکی از بهترین خاطرات عمرم هست که هیچ وقت فراموش نمی کنم

شب های رویایی

یادت می آید آن شب های رویایی

بودم غرق آن دو چشمان دریایی

ماند از آن شب ها بر لب ها داغ حسرت

هرشب در خوابت می بینم که می آیی

اگرم شده تا بقیامت به وفای تو باشم

به خدا ندهم به دو عالم نفسی که برای تو باشم

شب من شب تو شب مهتاب اثری زنگاه تو دارد

تو بمان تو بدان که وجودت دل و دیده به راه تو دارد

دل من گله از شب هجران به وصال نگاه تو دارد

نگذر دگر از دل زارم که امید پناه تو دارد

چشمت می خواند مرا عاشق می داند مرا

ترسم این عشق نهان در خون غلتاند مرا

بامداد جویباری

به نام خالق زیباییها

این وبلاگ مربوط به پدرم است من دوست دارم شخصیت پدر عزیزم را به همه بشناسانم و به فکر ساختن وبلاگ برای او افتادم و یکسری شعر در مواقع که یاد پدرم می افتادم می سرودم اگه خوانندگان محترم نقصی در آن می بینند عذر می خواهم چون من سابقه شعر گفتن ندارم

عبدالرضا منصوری در 26 فروردین 1339 در اراک متولد شده است و پدر عبدالرضا آقای محمد رضا

منصوری مدیر کل پست و تلگراف اراک بوده است

 و یکی از نوادگان حاج آقا محسن اراکی میباشد و پدر مادرش آقای سید حسین سجادی شهردار اراک بوده است

بعد از ادامه تحصیلات به تهران رفتند و در دبیرستان شهید کاظمی  تهران به شغل مقدس معلمی پرداختند و دبیر اجتماعی بودند  در سال 1362 به اراک آمد ودر شرکت خصوصی البرز گاز رئیس حسابداری بودند و در 26 دی سال 1364 با خانم( م )که دانشجوی رشته فیزیک دانشگاه عالی علوم بود(دانشگاه اراک) ازدواج کرد ثمره این ازدواج رؤیایی 2 فرزند دختر بود فرزند اول پگاه در 2تیر سال1366 متولد شد کهدارای مدرک کارشناسی جامعه شناسی (پژوهشگری) از دانشگاه آزاد اسلامی اراک میباشد و فرزند دوم سحر در 13 شهریور سال 1370 متولد شد و پیش دانشکاهی است

و آقای عبدالرضا در سال 1370 از شرکت خصوصی البرز گاز بیرون آمدند و رئیس امور اداری پتروکاران شدند که یکی از شرکتهای وابسته به پتروشیمی اراک بود و چند سال بعد هم علاوه بر سمت قبلی  پست قائم مقام شرکت پتروکاران اراک به ایشان تقدیم شد و ایشان در کار نمونه بود

 بابا عبدی در زندگی خصوصی با مادرم زندگی آرام ونمونه ای داشتند که زبانزد تمام فامیل و دوستان بود همیشه به عنوان همسر نمونه و زندگی آرام مثال آنان زندگی پدر و مادرم بود اخلاق او با خانواده بسیار مهربان و دلنشین بود وگاهی اوقات فکر می کنیم انسان کامل و بی نظیر بود که در کره خاکی افرادی مانند او به ندرت پیدا میشود او برای من مانند یک دوست بود که راحت با او صحبت می کردم وبهترین راهنما برای من بود اکنون نیز تمام حرفها و رفتار او برای من بهترین الگوست و هنوز هم در کنار خود او را احساس میکنم چون هنوز هم  راهنمای ماست

سلام بر تو ای گل زیبا

سلام بر تو ای گل اقاقیا

*‌

سلام بر تو ای خورشید گرمم

سلام بر توای ستاره درخشانم

سلام برتو ای ماه شب یلدا

 سلامی به گرمی آفتاب

سلام به تو ای که مانند عسل شیرینی و زیبایی

پگاه